Caniverm

Caniverm jest dostępny w postaci tabletek doustnych, w dwóch różnych stężeniach, opracowanych w celu umożliwienia precyzyjnego dawkowania w zależności od masy ciała zwierzęcia:

• tabletki 0,7 g, pakowane w pudełka po 6 lub 100 tabletek;
• tabletki 0,175 g, pakowane w pudełka po 6 tabletek.

Dostępny jest również Caniverm w postaci pasty doustnej, ułatwiającej odrobaczanie psów i kotów.

Caniverm jest wskazany w leczeniu pasożytów wywołanych przez glisty (nematody) i tasiemce (cestody) u psów, kotów, kotowatych i psowatych. Spektrum działania obejmuje następujące gatunki pasożytów:

• Toxocara canis, Toxocara cati
• Toxascaris leonina
• Uncinaria stenocephala
• Ancylostoma caninum
• Trichuris vulpis
• Echinococcus granulosus, Echinococcus multilocularis
• Dipylidium caninum
• Taenia spp.

Dzięki szerokiemu spektrum działania preparat Caniverm dla psów i kotów jest stosowany zarówno w leczeniu zdiagnozowanych infekcji, jak i w ramach okresowych programów profilaktyki przeciwpasożytniczej.

Caniverm dla psów i kotów podaje się w pojedynczej dawce doustnie; tabletki można podawać zwierzęciu bezpośrednio lub dodawać do karmy.

W przypadku szczeniąt, psów małych ras i kotów zalecana dawka wynosi 1 tabletkę o masie 0,175 g dla zwierząt o masie ciała od 0,5 do 2 kg oraz 2 tabletki o masie 0,175 g dla zwierząt o masie ciała od 2 do 5 kg.

W przypadku psów średniej wielkości należy podać 1 tabletkę o masie 0,7 g lub 4 tabletki o masie 0,175 g na masę ciała od 5 do 10 kg.

W przypadku psów dużych i dużych drapieżników Caniverm należy podawać w dawce 1 tabletki o masie 0,7 g na każde 10 kg masy ciała, zapewniając w ten sposób skuteczne odrobaczenie dostosowane do wielkości zwierzęcia.

Stosowanie tabletek Caniverm jest przeciwwskazane w następujących sytuacjach:

• cysticerkoza oczu;
• neurocysticerkoza kręgosłupa;
• choroby wątroby lub znaczne zaburzenia czynności wątroby.

W przypadku kobiet w ciąży należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka i precyzyjnie obliczyć dawkę.

Fenbendazol działa poprzez blokowanie polimeryzacji tubuliny, białka strukturalnego niezbędnego dla aksonów neuronów pasożyta. 

Pamoat pirantelu wywiera działanie antagonistyczne na nikotynowe receptory cholinergiczne w zwojach pasożyta, powodując spastyczny paraliż nerwowo-mięśniowy. 

Prazykwantel zwiększa przepuszczalność błon komórkowych dla jonów wapnia, powodując intensywne skurcze mięśni, wakuolizację i rozpad powłoki pasożyta. 

Połączenie tych trzech substancji czynnych ma działanie synergiczne, zwiększając skuteczność przeciwpasożytniczą do ponad 90%.

Po podaniu, po kilku godzinach mogą wystąpić przejściowe reakcje, takie jak:

• wymioty;
• pokrzywka;
• osłabienie lub łagodna letarg.

Objawy te są uważane za reakcje na białka powstające w wyniku śmierci pasożytów, a nie za bezpośrednie działania niepożądane związane z substancjami czynnymi.

Leku Caniverm nie należy podawać jednocześnie z:

• preparatami na bazie piperazyny;
• innymi środkami przeciwpasożytniczymi o podobnym mechanizmie działania.

Dane kliniczne wskazują na stosunkowo szeroki margines bezpieczeństwa. Jednak przypadkowe przedawkowanie może zwiększyć częstotliwość występowania łagodnych reakcji ze strony układu pokarmowego lub neurologicznych. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie zwierzęcia i zastosowanie leczenia objawowego.

Caniverm należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w suchym miejscu, chroniącym przed światłem, aby zabezpieczyć tabletki przed wpływem czynników zewnętrznych. Produkt należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, chroniąc przed bezpośrednim światłem i wilgocią. Ponadto Caniverm należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, aby zapobiec przypadkowemu spożyciu.

• PubMed, Skuteczność protokołu z małymi dawkami prazykwantelu i fenbendazolu w leczeniu bezobjawowej schistosomatozy u psów
• PubMed, Skuteczność roztworu do wstrzykiwań prazykwantelu przeciwko tasiemcowi kotów i psów
• ScienceDirect, Farmakokinetyka nowego preparatu prazykwantelu typu spot-on dla psów
• VCA Animal Hospitals, Fenbendazol