Panangin

De actieve bestanddelen in Panangin spelen een belangrijke rol in verschillende stofwisselingsprocessen en in het functioneren van het zenuwstelsel, de spieren, het hart- en vaatstelsel en de bloedsomloop.

Neem Panangin niet in: als u allergisch bent voor de werkzame stoffen of voor één van de andere bestanddelen van dit geneesmiddel.

Panangin is gecontra-indiceerd bij patiënten met: acuut of chronisch nierfalen, de ziekte van Addison (bijnierinsufficiëntie), hartgeleidingsstoornissen, extreem lage bloeddruk veroorzaakt door circulatie collaps geassocieerd met het onvermogen van het hart om voldoende bloed te pompen (cardiogene shock).

Panangin mag alleen onder medisch toezicht worden gebruikt voor aandoeningen die gepaard kunnen gaan met een hoge kaliumspiegel in het bloed.

Publiek toegediende tetracyclines, ijzerzouten en natriumfluoride remmen de absorptie van Panangin. Er moet ten minste 3 uur zitten tussen het innemen van deze medicijnen en het innemen van Panangin.

Het gelijktijdig innemen van kaliumsparende diuretica en/of antihypertensiva kan leiden tot een verhoogde kaliumspiegel.

Aangezien er geen studies zijn gedaan naar de toediening van Panangin tijdens zwangerschap en borstvoeding, wordt het gebruik tijdens deze periodes afgeraden.

De aanbevolen dosering is 1 tot 2 filmomhulde tabletten driemaal daags.

De dagelijkse dosis kan worden verhoogd tot 3 filmomhulde tabletten driemaal daags. Het wordt aanbevolen om Panangin na de maaltijd in te nemen, omdat maagzuur de effectiviteit van de behandeling kan verminderen.

Verteringsstoornissen (misselijkheid, diarree, buikpijn) zijn zelden gemeld.

De frequentie van de stoelgang kan toenemen bij gebruik van hogere doses.

Hypermagnesemie en hyperkaliëmie kunnen optreden bij overdosering. Hypermagnesemie wordt bevorderd door nierfalen, uitgesproken uitdroging, hypothyreoïdie en de ziekte van Cushing. Symptomen zijn misselijkheid, braken, hypotensie (treedt op bij serum magnesium niveaus van 3-5 mEq/l), slaperigheid, hyporeflexie, spierzwakte (bij 7 mEq/l), coma met ademhalingsdepressie en hartstilstand (bij 12-15 mEq/l).

De behandeling bestaat uit het verminderen van de magnesiuminname, vochtinname (om uitdroging tegen te gaan) en intraveneuze toediening van calcium. Dialyse kan nuttig zijn.

Hyperkaliëmie wordt bevorderd door nierfalen en bijnierinsufficiëntie. De klinische verschijnselen die optreden wanneer de kaliumspiegel hoger is dan 8 mEq/l bestaan uit neuromusculaire stoornissen, hartstoornissen - bradycardie, hypotensie, ritmestoornissen (tot ventrikelfibrilleren), karakteristieke veranderingen in het elektrocardiogram (brede en scherpe T-golven, iso-elektrische ST, afvlakking van T-golven). De behandeling bestaat uit het verminderen van de kaliuminname; soms is het nodig om kationenuitwisselingsharsen (polystyreensulfonaat) toe te dienen, die een hoge affiniteit voor kalium hebben. Bij hyperkaliëmiecrises worden calcium- en natriumzouten gebruikt, die een kaliumantagonistisch effect hebben, en glucose, dat een kaliumverlagend effect heeft.